sebil

uzaksýn bana

Sahipsiz gönlümü almak istemezmisin.

Hissetmek istemez misin sevgimi

Yazmýþým seni her parçama

Sigaramýn her nefesinde

Aldýðým her nefeste

Kokladýðým her çiçekte

Bütün hayalimde sen varsýn

Sanki her zaman benimlesin

Ne olur hep yanýmda olsan

Sevginden birazcýk tatsam

Rüzgar getiriyordu kokunu bana

Kuþlardan alýyordum haberini

Uzak kalma benden

Diz çökmüþ bekliyorum seni

Zamanýn içinde kaybolmuþ gibisin sanki

Yýldýzlara sordum, aðaçlara sordum

Taslara sordum ve kuþlara sordum

Dediler ki o gelmez sana

Sormaz olaydým.

Bütün umutlarým yýkýldý bir anda

Gecelerin karanlýðýnda kayboldum.

Artik aydýnlatmýyordu yýldýzlar yolumu

Bulamýyordum kaybettiðim umutlarýmý

Sevginle büyüttüðüm çiçekler

Soldular birer birer.

Susamýþlardý onlar da sana

En az benim susadýðým kadar

alýntý

Umudum Olur musun?

Ben, sen gibiyim. Ya sen, ben olur musun?

Ben, durulmak istemeyen bir nehir.

Sen, üzerimdeki virane sal olur musun?

Açsam diyorum, yüregimin

Tüm kapýlarýný sana.

Sen, içeri süzülen sevdam olur musun?

Darbe üstüne bir büyügü daha!

Ama ben uslanmadým.

Ben, sen gibi karanlýkta gün’ü yasadým.

Bir dilenci misali soruyorum: Gün’ümdeki

karanlýgý yýrtan umudum olur musun?

imkansýz olduðunu bile bile seversin
dokunmayacaðýný bile bile tutulursun
yaþamayacaðýný bile bile baðlanýrsýn
görmeyeceðini bile bile yanarsýn
belki bunu bilir ama bilmez
sever ama sevmez
görür ama görmez
içindedir, kimse alamaz
o senindir, sana aittir
eriþilmezdir
aþktýr, sevdadýr
bitmez ...

Özlem

Özlem sevdaya yürek açmaktýr...
Özlem açýlan yürekte hayat bulmaktýr...
Özlem ayný heyecanla canana ulaþmaktýr...
Özlem yoklukta var olmaktýr...
Özlem uzandýðýnda tutmaktýr...
Özlem geceyi gündüz gündüzü gece yapmaktýr...
Özlem sevgiye koþulsuz baðlanmaktýr...
Özlem kavrulup yanmaktýr...
Özlem ne uzak ne yakýndýr...
Özlem her anýnda sevdiðini anmaktýr...
Özlem kalbini sorgusuz açmaktýr...
Ve ben...
Karþýlýk beklemeden...
Kalbime ruhuma hayat veren...
Gecemi gündüz eden...
Her anýmda...
Yanýmda hissettiðim...
Düþündüðüm...
Düþündüðünü bildiðim...
Gülümsemeyi...
Gülümsetmeyi...
Sevmeyi...
Sevgiye deðer vermeyi...
Öðreten...
Beni benden alýp götüren...
Pýrlanta yürekli meleði...
Özlüyorum...
Çok özlüyorum...!

BÝR ADIN KALMALI

Bir adýn kalmalý geriye
Bütün kýrýlmýþ þeylerin nihayetinde
Aynalarýn ardýnda sýr
Yalnýzlýðýn peþinde kuvvet
Evet nihayet bir adýn kalmalý geriye
Birde o kahreden gurbet

Sen say ki ben hiç aðlamadým
Hiç ateþe tutmadým yüreðimi
Geceleri koynuma almadým ihaneti
Hele nihavend hele buse hiç geçmedi aklýmdan
Ve hiç gitmedi bir topak kan gibi adýn
Ýçimin nehirlerinden
Evet yangýn
Evet salaþ yalvarmanýn korkusunda talan
Evet kaybetmenin o zehirli buðusu
Evet isyan
evet kahrolmuþ sayfalarýn arasýnda adýn
Sokaklar dolusu bir adamýn yalnýzlýðý
Bu sevda biraz nadan
Biraz da hýçkýrýk tadý
Pencere önü menekþelerinde her akþam

Daðlar sonra oynadý yerinden
Ve hallaçlar attý pamuðu fütursuzca

Sen say ki yerin dibine geçti geçmeyesi sevdam
Ve ben seni sevdiðim zaman bu þehre yaðmurlar yaðdý
Yani ben seni sevdiðim zaman
Ayrýlýk kurþun kadar aðýr gülüþün kadar felaketiydi yaþamanýn

Yine de
Bir adýn kalmalý geriye
Bütün kýrýlmýþ þeylerin nihayetinde
Aynalarýn ardýnda sýr
Yalnýzlýðýn peþinde kuvvet

Evet nihayet, bir adýn kalmalý geriye
bir de o kahreden gurbet

beni affet
kaybetmek için erken
sevmek için çok geç

AHMET HAMDÝ TANPINAR

mühürlümüydü dudaklarýn

Sen benim “Ýmkansýzýmsýn” demeseydin de,

“Seninle her imkansýza göðüs gererim” deseydin…

Belki tüm imkansýzlýklarý yok ederdim seninle…

Söylemedin ki…

Sen benimsin” demeseydin de “Ben sana aidim” deseydin…
Baþka yüreklerde olsan da varlýðýný hissedebilirdim, bana ait olan hep bende kalýr diye…
Söylemedin ki…

“Senin için her zorlukla savaþýrým” deðil de;
“Senden gelen hiçbir þey zorluk deðil” deseydin;
Ýnanýrdým yüreðinin sadece benim için çarptýðýna, cesaretine…
Söylemedin ki…

“Sen olmadan yaþayamam” deðil de,
“Sensizlik diye bir þey yok; sen var olmasan da benimlesin” deseydin…
Ýnanýrdým sevginin sonsuzluðuna, aþkýn sýcaklýðýna…
Söylemedin ki…

“Sen benim rüyamsýn” deðil de
“Gerçekleþen rüyamsýn” deseydin;
Uzaðýnda da olsam yaþatýrdým bu gerçeði sende, rüya olmaktan çýkarýrdým bizi…
Söylemedin ki…

“Sen benim eþ ruhumsun” deðil de,
“Sen aslýnda Bensin” deseydin…
Yokluðunda bile devam ettirirdim sen olmayý, kendimi unutmak olsa da sonu…
Söylemedin ki…

“Seni Seviyorum” deðil de,

“Seni hep seveceðim” deseydin,
Yalan da olsa sevgin, hiç dönmeyecek olsan da inanýrdým bana bir gün döneceðine…
Beklerdim ömrümün sonuna kadar gelmeyiþlerini…
Söylemedin ki…

“Seni çok özlüyorum” deðil de
“Seni özlemek bile güzel” deseydin;
Ayrý da olsak inanýrdým beni her dem yüreðinde yaþattýðýna, ne kadar uzak olsak da hep yüreðinde yaþayacaðýma…
Söylemedin ki…

“Sen benim için çok özelsin” demeseydin de;
“Özel olan her þey sende saklý” deseydin;
Kendimi þimdi böyle basit hissetmezdim, söylediðin hakaretlerin altýnda bu denli ezilmezdim…
Söylemedin ki…

“Bir gün bitecek” demeseydin de
“Aslýnda seni hiç sevmemiþim.” deseydin ;
En azýndan delikanlý biri yaþatýrdým yüreðimde…
Seni bana kendini tanýttýðýn gibi deðil de, benim tanýmak istediðim,

O cesur, o gerçekçi, o mücadeleci, o sýcak, o delim kalsaydýn benliðimde…

Ama yapamadýn ki…
Yapmadýn ki…

alýntý

BEKLEMEK
Neyi bekledim ben yýllardýr beklemeyi mi bekledim?
Her geçen gün bir mum gibi eriyen umudu mu  mu bekledim?
Hiç gerçekleþmeyecek hayallerin olmasýný mý bekledim?
Neyi bekledim ben bunca yýldýr yaþlanmayý mý bekledim?
Yada yaþama sevincimin gelmesini bekledim belkide,
yaþama sevinci gelse beklemeye hala beklemeye razýyým...
Yok olmuþ umutlarýmý hiç gerçekleþmeyecek hayallerimi,
yaþlanmayý bile belkide heyecanla bekleyeceðim!
Kime kýzmalýyým bilmiyorum en büyük suçlu benim belkide...

belkide deðil elbette benim...
Beklemekten vaz geçip dalmalýydým hayatýn içine.
Onlarýn bana gelmesini beklemektense ben gitmeliydim.
Arkama bakmadan hiç biþey düþünmeden ,

DALMALIYDIM HAYATA

Sen Vurdun da ben ölmedim mi?

Yokluðunda ne ateþleri hasretimle yaktým da
Bir seni yakamadým, beni yaktýðýn gibi
Çölde su, mahpusta gün, oruçta ekmek gibi bekledim seni
Sense araya korkular koydun.
Yasaklar koydun...
Þimdi nerdesin diye sak?n sorma
Sen çaðýrdýn da ben gelmedim mi?

Sen varken darýlmazdým çiçeksiz baharlara,
Yaðmurlu havalara...Bu kasvetli akþamlara
Sen varken
Bakýp içlenmezdim tren istasyonlarýna
Otobüs duraklarýna...
Sen varken ayrýlanlara aðlamazdým...
Yýkýlmazdým biten sevdalarýn ardýndan
Gidenlere küsmezdim
Kalanlara acýmazdým...
Sen varken böyle üþümezdim-titremezdim
Masumdum, çocuklar gibi
Böyle delirmezdim-küfretmezdim...
Hele ölmeyi hiç düþünmezdim.
Simdi soruyorum sana
Ad? sevdaysa bu cehennemin
Sen yaktýn da ben yanmadým mý?

Biliyorsun
Bütün acýlarýna 'yeþil ýþýk' yaktým olmadý
Bütün korkularýna 'arka çýktým' olmadý
Daðlara merdiven dayadým olmadý
Haziranda kar oldum yaðdým avuçlarýna olmadý
Sevdim olmadý yandým olmadý taptým olmadý
Artýk benden aþkýn biletini istediðin gibi kes
Nasýl sa gidiyorsun
Biliyorum git..ardýnda
Aðlayan bir çift göz
Paramparça bir yürek
Ve yýkýlmýþ bir dað görmek istemiyorsan
Çek silahýný daya sýrtýma
Titrersem namerdim...
Sen vurdun da ben ölmedim mi?

Ahmet Selçuk Ýlkan